مىشمارند و با توجه به دلايلى كه مىگويد ازلى و ابدى ، يك چيز بيش نيست و آن ذات پاك خداست ، هر چه غير از اوست حادث و مخلوق است و وابسته به ذات پاك او مىباشد . طرفداران عقيدهء حدوث جهان ، گاه دلايلى فلسفى براى آن ذكر كرده‌اند و گاه از دلايل علمى استفاده نموده‌اند . برهان حركت و سكون از استدلالهاى معروف فلسفى است كه مىگويد جهان مادّه دائما در معرض حركت و سكون است و حركت و سكون از « امور حادثه » است و چيزى كه معروض حوادث است حادث مىباشد . اين دليل را به تعبير گسترده‌ترى مىتوان ذكر كرد و آن اين كه جهان مادّه دائما در حال تغيير است و تغيير و دگرگونى نشانهء حدوث است زيرا اگر ازلى باشد و در عين حال همواره دستخوش تغييرات و حوادث گردد ، جمع ميان حدوث و قدم خواهد شد يعنى بايد تغييرات را كه امور حادث‌اند ازلى بدانيم و اين يك تناقض آشكار است . اين دليل با قبول حركت جوهرى كه مىگويد حركت در ذات اشيا نهفته شده ، بلكه عين ذات آنهاست ، آشكارتر و روشنتر است زيرا وجود حركت كه امر حادثى است در ازل معنى ندارد . ( دقّت كنيد ) اين دليل قابل نقد و بررسيهايى است كه جاى آن در مباحث فلسفى است . امّا دليل علمى دليلى است كه مىگويد عالم به طور دائم در حال فرسودگى و « آنتروپى » است و دلايل فراوان علمى اين فرسودگى دائمى را به اثبات رسانده ، سيّارات ، ثوابت ، كهكشانها ، زمين و آنچه بر روى زمين است مشمول اين قانون مىباشند . اين فرسودگى مستمر دليل بر اين است كه جهان مادّه پايان و سرانجامى دارد . زيرا فرسودگى تا بىنهايت نمىتواند ادامه يابد و هنگامى كه قبول كنيم پايانى دارد ، بايد قبول كنيم آغازى هم دارد . زيرا اگر چيزى ابدى نباشد حتما ازلى